Αφήστε το μήνυμά σας

Τον θάνατο μπορώ να τον παρηγορήσω, την απουσία όμως… Η απουσία με διαλύει, με σφάζει, με κατατροπώνει, με εξαγριώνει. Δεν αντέχω την άγρια παγωνιά, του να έχω κάποιον σήμερα και να μην τον έχω το επόμενο λεπτό. Να μην έχω τη δυνατότητα να τον αγγίξω, να ακούσω τη φωνή του, να μυρίσω τη μυρουδιά του, να με γλυκαίνει η παρουσία των δικών «του» ειδικών χαρακτηριστικών. Ο τρόπος που περπατάει, που γελάει, που κοιτάζει… Το βλέμμα. Το άτιμο το βλέμμα. Το χαμόγελο. Το άτιμο το χαμόγελο.

Η ράτσα μας έχει την τραγωδία …


Διαβάστε ολόκληρη τη συνταγή:

Protagon.gr


Δημοσιεύθηκε στην Χωρίς κατηγορία και χαρακτηρίσθηκε , . Αποθηκεύστε τον μόνιμο σύνδεσμο.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *